Özel Grup toplantısında konuştu: “Burası seçilmişlerin yeridir!”

Türkiye’nin ana muhalefet partisi Cumhuriyet Halk Partisi (CHP), siyasi tarihinin en karmaşık, en sarsıcı ve hukuki olarak en eşi görülmemiş krizlerinden birinin tam ortasından geçerken; gözler siyasetin kalbinin attığı yer olan Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne çevrildi.

Mahkemenin verdiği, siyasi literatüre ve parti tüzüklerine yönelik büyük bir tartışma başlatan "mutlak butlan" kararının ardından, parti içinde ortaya çıkan yönetimsel "çift başlılık" tehlikesi, yerini doğrudan bir meşruiyet mücadelesine bıraktı. Bu hukuki kararın doğal bir sonucu olarak eski Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu'nun yeniden genel başkanlık koltuğuna atanması ve aynı süreçte Özgür Özel’in hukuken CHP Grup Başkanı sıfatıyla yoluna devam etmesi, salı günleri yapılan olağan Meclis grup toplantısında adeta bir "kürsü savaşına" dönüşme potansiyeli taşıyordu.

Ancak krizin en üst noktaya ulaştığı anlarda, Kılıçdaroğlu kanadının Meclis'te konuşma yapmaktan vazgeçerek toplantısını parti genel merkezine alması, Meclis çatısı altındaki tansiyonu bir nebze olsun düşürdü. Bu geri adımın ardından, tamamen kendi iradesi ve grubunun desteğiyle Meclis kürsüsüne çıkan Özgür Özel, sadece o günün siyasi krizine değil, partinin geçmişine, bugününe ve gelecekteki demokrasi tahayyülüne dair son derece kapsamlı, sert ve bir o kadar da duygusal bir manifesto niteliğinde açıklamalarda bulundu.

Dikmen Kapısı'nda Demokrasi Nöbeti

Özgür Özel’in konuşmasının omurgasını, sadece hukuki bir unvanın savunulması değil; doğrudan doğruya "seçmen iradesinin" ve "parti içi demokrasinin" korunması oluşturuyordu.

Sabahın erken saatlerinden itibaren TBMM'nin Dikmen Kapısı önünde toplanan binlerce partilinin, Türkiye'nin dört bir yanından gelen demokratların ve meclis salonunu hınca hınç dolduran milletvekillerinin varlığı, Özel için sıradan bir kalabalık değil, demokratik bir direnişin vücut bulmuş haliydi. Mahkeme kararlarıyla dizayn edilmeye çalışılan bir siyasi yapının, tabanın güçlü refleksleriyle nasıl ayakta kalabileceğini vurgulayan Özel, bu eşsiz dayanışmayı ve kürsü hakkının teslim edilmesini tarihi bir zaferden ziyade, bir "vazgeçmeme" eylemi olarak tanımladı. Konuşmasının bu en kritik bölümlerinde, kitlesel desteğin anlamını şu vurucu sözlerle ifade etti:

"Bu kürsüde seçilmiş genel başkanının konuşma yapmasının sağlanması; yüreklerindeki demokrasi, ülke ve parti sevgisindendir. Buradaki bu duruş. Vazgeçmemektir, teslim olmamaktır"

Bu ifadeler, siyaset felsefesi açısından çok derin bir anlam taşımaktadır. Zira Özel, burada hukukun araçsallaştırılarak siyasetin dizayn edilmesine karşı çıkan milyonlarca muhalif seçmenin hislerine tercüman olmuş; teslim olmamanın, salt bir inat değil, Türkiye'nin aydınlık geleceğine duyulan inancın bir gereği olduğunun altını kalın çizgilerle çizmiştir.

Seçilmişlik ve Atanmışlık

Konuşmanın en can alıcı, siyasi muhataplarına en doğrudan mesajlar içeren ve kavramsal olarak en çok tartışılacak boyutu hiç şüphesiz "seçilmişlik" ve "atanmışlık" açıklaması oldu.

Özgür Özel, isim vermeden ancak hedefin kim olduğu herkesçe malum olan bir üslupla, Kemal Kılıçdaroğlu'nun mevcut statüsünü "atanmış başkan" tanımlamasıyla çerçeveledi.

Cumhuriyet Halk Partisi gibi kökleri Kuvayı Milliye'ye dayanan, devleti kuran ve demokrasiyi bu topraklara getirme iddiası taşıyan bir partinin liderlik makamının, mahkeme salonlarında alınan kararlarla değil, yalnızca ve yalnızca kurultay salonlarında delegelerin hür iradesiyle belirlenebileceği gerçeği, Özel'in hitabetinin temel direğiydi. Demokratik rejimlerin en temel kuralı olan sandık meşruiyetini savunan Özel, elindeki yetkiyi ve görevi bir "bayrak" metaforu üzerinden anlatarak, siyasi cesaretin önemine vurgu yaptı:

"Burası seçilmişlerin yeridir"

Bu sözler, siyasette meşruiyetin kaynağının yargısal bürokrasi değil, milletin ve tabanın bizzat kendisi olduğuna yönelik güçlü bir hatırlatmadır. Özel, seçilmiş bir liderin en ufak bir sarsıntıda veya hukuki müdahalede mevzisini terk etmesinin, seçmene karşı yapılabilecek en büyük ihanet olacağını; terk edilen o bayrağın (yani halkın güveninin) bir daha asla geri kazanılamayacağını belirterek, sergilediği kararlı duruşun felsefi altyapısını kamuoyuyla paylaşmıştır.

Kurultay Sürecinin Ertelenemez Zorunluluğu ve İktidarı "Rakipsizleştirme" Tehlikesi

Siyasi krizin sadece parti içi bir yönetim tartışması olmaktan çıkıp, Türkiye'nin genel seçim dinamiklerini ve muhalefetin geleceğini tehdit eden bir boyuta ulaşması, Özgür Özel'in uyarılarının dozunu artırmasına neden oldu. Hukuki süreçlerin arkasına sığınarak "Tedbir var, kurultay yapamayız" şeklinde bir savunma geliştiren kesimlerin, aslında partiyi nasıl bir uçuruma sürüklediğini anlatan Özel, 26 Temmuz tarihini kritik bir eşik olarak belirledi. Bu tarihe kadar meşruiyetini sandıktan alan bir kurultayın toplanmaması halinde, CHP'nin olası bir genel seçime girebilme yeterliliğini yitirme tehlikesiyle karşı karşıya kalacağını, bunun da milyonlarca muhalif seçmenin hayallerini yıkacağını ifade etti. Ancak Özel'e göre meselenin özü, basit bir takvim veya tüzük tartışmasından çok daha derin ve karanlık bir senaryoya dayanıyordu.

Yaşananların, CHP'yi zayıflatmaktan ziyade doğrudan doğruya Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarına ve Cumhurbaşkanı Erdoğan'a hizmet eden bir "dikensiz gül bahçesi" yaratma projesi olduğunu öne süren Özel, tehlikenin boyutlarını şu çarpıcı kısaltılmış ifadelerle dile getirdi:

"Mesele, Cumhuriyet Halk Partisi'ni [...] ortadan kaldırmaya çalışan rakipsizleştirme, Erdoğan'ı rakipsizleştirme meselesinden başka bir mesele değil."

Bu tespit, muhalefet cephesinde yaşanan krizlerin, iktidarın ekmeğine nasıl yağ sürdüğüne dair yapılmış en net sosyolojik analizlerden biridir. Özel, parti içindeki bu suni kaosun, kurumsal kimliği zedeleyerek ülkenin tek ciddi alternatifini oyun dışına itmeyi amaçladığını iddia etmektedir.

Vefa Sınavı, Siyasi Kırgınlık ve Fedakarlığın Ağır Yükü

Özgür Özel’in konuşmasının en duygusal ve insani yönü, geçmişte Kemal Kılıçdaroğlu'nu korumak adına Meclis çatısı altında verdiği fiziksel ve psikolojik mücadeleleri hatırlattığı bölümdü. Siyasetin ne denli vefasız bir zemin olabileceğini gözler önüne seren Özel; Meclis Genel Kurulu'nda Kılıçdaroğlu'na yöneltilen saldırılara karşı nasıl siper olduğunu, kürsülerin altında kalarak nasıl darbedildiğini ve grubun ne tür badireler atlattığını anımsattı. Tüm bu fedakarlıklara rağmen, bugün karşı karşıya kaldığı muameleyi büyük bir teessürle karşıladığını belirten Özel, siyasi nezaketini ve parti kültürüne olan bağlılığını korumaya çalıştığını şu sözlerle ifade etti:

"Ona söz söyleyenler için şu Meclis Genel Kurulu'nda neler geldi başıma neler. asla ve asla partinin geçmişine saygımdan ağzımı açmıyorum, susuyorum. partime yaşatılanları gördükçe gerçekten ne diyeceğimi şaşırıyorum"

"Saygımdan susuyorum" ifadesi, aslında söylenecek çok sözün, edilecek çok sitemin ve ifşa edilecek çok fazla hayal kırıklığının biriktirdiği bir suskunluk sarmalını temsil etmektedir. Özel, kendi şahsi meselelerini bir kenara bırakabileceğini, ancak asırlık çınar Cumhuriyet Halk Partisi'ne yaşatılan bu itibarsızlaştırma sürecini kabullenmesinin mümkün olmadığını net bir dille ortaya koymuştur. Bu kırgınlık, aynı zamanda siyasi etiğin ve yol arkadaşlığının yeniden sorgulanmasını beraberinde getirmektedir.

Özel’in kürsüdeki son ve belki de en sert çıkışı, krizin karşı cephesinden (Kılıçdaroğlu kanadından) gelen ve partiyi içeriden çürütme potansiyeli taşıyan kriminalize edici iddialara yönelikti. Kılıçdaroğlu'nun "partideki kirlilikten arınacağız" şeklindeki açıklamalarına ve daha da ileri giderek parti içi muhalefeti veya değişimcileri "paralel yapı", "hırsız" ya da "FETÖ" gibi iktidarın diline pelesenk olmuş zehirli kavramlarla etiketleme girişimlerine karşı Özel, bir demokrasi duvarı ördü.

Cumhuriyet Halk Partisi'nin, tarihi boyunca her türlü iftiraya ve devlet baskısına direnmiş bir kurum olduğunu hatırlatan Özel, iktidarın muhalefeti sindirmek için kullandığı bu otoriter ve dışlayıcı dilin bizzat eski bir genel başkan tarafından parti içine taşınmasını büyük bir talihsizlik ve tehlike olarak nitelendirdi.

Hak talebinde bulunanları, demokratik tüzük haklarını kullananları veya değişimi savunanları "ayaklanmacı", "sokak çağrıcısı" veya "FETÖ'cü" olarak yaftalamanın, siyasi aklı yitirmek anlamına geldiğini vurgulayan Özel, bu sığ terminolojiye şu tarihi sözlerle isyan etti:

"CHP'ye 'paralel yapı', 'FETÖ' ya da 'hırsız' iftiralarını atarak yok 'arınacağız' [...] Buna teslim olursak CHP olmaktan çıkarız. sığ anlayışın terminolojisini CHP'de görev yapmış kimseye yakıştırmam!"

Özel'in bu itirazı, sadece bir isim savunması değil; partinin kültürel kodlarını, entelektüel seviyesini ve demokratik tahammül kapasitesini koruma çabasıdır. Kendi yoldaşlarını iktidarın argümanlarıyla vurmaya çalışmanın, uzun vadede kurumun kendisine telafisi imkansız zararlar vereceği aşikardır.

Sonuç itibarıyla Özgür Özel’in mutlak butlan kararı sonrasında Meclis kürsüsünden yaptığı bu tarihi konuşma; salt bir siyasi krizin güncesi değil, Cumhuriyet Halk Partisi'nin kurumsal meşruiyetinin kimin ellerinde yükseleceğine dair derin bir manifestodur.

Atanmışlığa karşı seçilmişliği, bürokratik vesayete karşı sandık iradesini, iftira siyasetine karşı kurumsal saygıyı ve teslimiyete karşı direnişi merkeze alan bu hitabet; Türkiye siyasi tarihine düşülmüş çok kritik bir şerhtir.

Özel'in "Bize bunları yaşatanlara hakkımı helal etmiyorum!"

şeklindeki son cümlesi, sürecin siyasi boyutunun ötesinde yarattığı ağır insani ve vicdani tahribatın da en yalın özetidir. CHP'nin önündeki süreç, sadece hukuki düğümlerin çözülmesiyle değil; bu konuşmada altı çizilen demokratik değerlerin parti tabanında nasıl bir karşılık bulacağı ve kurultay sürecinin ne kadar sağlıklı işletileceği ile doğrudan şekillenecektir. Vazgeçmemek, teslim olmamak ve direnmek; artık Özel kanadı için sadece birer siyasi slogan değil, siyasetin varoluşsal rotasını belirleyen temel ilkeler haline gelmiştir.